..sessizce / susuyorum..

Anlaþýlmak gibi bir derdimiz vardý...


Ne zaman ki kendimizi anlatamadýðýmýzý farkettik...


iþte o vakit susuþlar dost/umuz oldu...

( . . . )

Edebiyatta bir kýssa vardýr.
Derler ki, eskiden gül bembeyazmýþ. Bembeyazmýþ ama güle bülbül çok aþýk, çevresinde dönüp dolaþýyormuþ. Bizim Allah'ýn ya da Allah sevgililerinin çevresinde dolaþtýðýmýz gibi. Gül de naz ehli olduðundan yüz vermiyormuþ. Bülbül aþkýný anlatmak için yanaþmýþ yanaþmýþ, sonunda diken yani hadiselerin dikeni o minicik kalbine girmiþ ve onun nefsinin kaný gülün dibine akmýþ, dibine akýnca gül ondan sonra kýrmýzý olmuþ ve Peygamber'in (sav) manasýný vermiþ..
Ýþte nefsimizin kanýný Allah'ýn manasý gülünün dibine akýtmazsak, yani Peygamberimizin manasý önünde nefsimizi feda etmezsek o zaman onunla bütünleþemeyiz ve onun rengini aksettiremeyiz..

(Cemalnur Sargut)

Benden,seni anlatmami isteselerdi,
Bir yürek anlatirdim … içinde,
Koskocaman bir dünya,
Dünyada kocaman bir fener
Ve sevgi yolunu aydinlatan…

Deselerdi yaz onu;
Yazardim en güzel siirleri,
Dilsiz,istekleri dipsiz kuyuda yuvarlanan,
Asklari yazardim;
Parmaklarim morarincaya kadar
Yazardim…..
Yüregim yorulup duruluncaya kadar….

Deselerdi çiz onu;…
Çizerdim dünyayi,
Hertarafi yedi veren gülleri,yedi renk açan
En mevsimsiz çiçeklerin açtigi,
Nakisli,oyali,özenlibir dünya ve korkardim.
Kendi çizdigim dünyaya dokunmaya korkardim,
Çiçeklerin,yapraklarin,solmasindan…

Deselerdi kim O ?…
O derdim, o iste,

Yüregnde deryalari tasiyipta…
Tek bir dünyaliya konusamayan,
O sinirsiz sevgi deryasinda yelken açip,
Giderken sevgisini utangaç kisiligine,
Gömen biri idi…..

Ve o derdim…
Beni son bahara kadar kendisini düsünmek
Zorunda birakan INSAFSIZ biri….
O konussa yüregindeki alli tebessümlerde,
Kaybolurdum.
Konussa,yanmadan yikilmadan söndürürdü beni
Derdim….

Görmedigim kadar özledigim,
Özledigim kadar dokunamadigim,
Dokunamadigim kadar ÜRKEK;….
Ve o derdim…
Yasayipta yitirdigim deyil,
Yasayipta bilmek istedigim,
Konusmasini bekledigim,

HASRETLENDIGIM….

Hasreti ile eridigim,
Yanimda iken bile özledigim,
Gittigi yolu kiskandigim,
Aradigim ama bulamadigim,
Aydinlik günlerimin tek sahibi

O DERDIM ISTE...

Üzme yüreðini üþürüm;

Sen ki kýyamazsýn bana,

 Ben ki üzülen yüreðinde zindan hayatýný yaþarým gecelerce.

 Her ne sebep olursa olsun üzme yüreðini yada üþütme beni.
Sen kýyamazsýn bana ;
Üþüdüðümü duysan kendini ateþlere atarsýn belki,

yanýp yanýp beni ýsýtmak için.
Üzme yüreðini; eririm sensiz sokaklarýný arþýnladýðým bu diyar' da.

 Emniyeti sonsuz olana emanet edip,
gözüme son bakýþýný nakýþladýðýn bu diyarda eririm üzülürsen.

 Üzme yüreðini üþürüm, üþüdükçe dua ile ýsýnsam da,
duama duaný katmadan sevindiremeyiz melekleri ruhum.

 Çünkü onlar aþýðýn duasýný maþuðun kine harmanlamadan mutlu olamazlar ki.

 Sen bana “-Üzülme sen, ben dertlenirim.”
dediðinde Efendim(s.a.v) gelir aklýma, sen ki ondan hal almaya talip güzel insan,
eþinin derdiyle dertlenen Hatice’n olmak benim gaye-i hayalim bilmez misin ?

 Biz tek yürekmiyiz ki sen yanarken ben yanmayayým,

 senin yüreðin savrulurken ben üþümeyeyim?!

 Üzme yüreðini üþürüm canýmýn caný, sen bana kýyamazsýn,
kýyma ki üzülme,

 Sen ki kýymetlimsin, cennetim,
ahiret yoldaþým dünya da þifa tiryakýmsýn benim,

 Ya üzme, yada beraber üzülme fýrsatý ver bana,
daha doðrusu aðlayýp aðlayýp sönelim beraber;

 ALLAH diye zikredilmez sadece bilirsin, “ALLAH “
diye aðlanýr birde yâr dediðin cânanýn ile;

 Üþümemi istemiyorsan “ALLAH” deyip aðlayalým seninle,

O ki yalnýz býrakmaz bizi;
O ki üþütmez O’na müþtâk bir olmuþ yüreklerimizi,

 Üzülme emi mavi hayalim, üzülmek ALLAH ‘ýn var ettiði bir “duygucuk”
ama benim derdim tek baþýna üzülmen,

 Üzme “kendini”, üzüleceksek beraber yanalým,
beraber üþüyüp duayla ýsýnalým,

 Teslim olalým, ” aþký bize teslim edene”

 Üþümeyeyim ben, çift kanalý tek yüreðimizle takdiri sabýr ile buyur edelim hanemize.

 Cennete merdiven inþa etmeye çabaladýðýmýz yürek hanelerimize aþk ile sabýr büyütelim .

Üzme yüreðini üþürüm.

Alinti.

Aþk (ýþk) kelimesinin sözlük anlamý, “sarmaþýk” demektir.
Bahçeye düþen sarmaþýk tohumu,nasýl bütün bahçeyi sarýp sarmalar,hatta dýþarý taþarsa;
Gönüle düþen aþk tohumu da bütün bedeni sarýp sarmalar.Oradan etrafa yayýlýr.

Nice fidanlar, serviler,çýnarlar bir sarmaþýk tarafýndan sarýlýnca gitgide sarmaþýk dallarý arasýnda görünmez oluyorsa,
aþk sarmaþýðý da insan fidanýný öyle kaplayýp görünmez ve yok eder.

Sarmaþýðýn özelliði;

Sarýldýðý aðacý içten içe kurutmasý, bitirmesi, sonunu hazýrlamasýdýr.
Aþk da insaný sarýnca,onu içten içe eritip yok eder.
Dýþtan görünen yalnýzca aþktýr ve aþký da çevresini göremez olur.

Çünkü sarmaþýk onu öyle çevrelemiþtir ki;
dýþarýda olup bitenleri ne duyar, ne görür;hatta duymak da görmek de istemez.

Aþka tutulan aðaçta,artýk bütün buyruklar sarmaþýk tarafýndan verilir ve âþýk,
“herkesi kör;dört yaný duvar sanýr”.

Dýþtan bakanlar,onun sarmaþýðýný görürler;
ama aðaç,sarmaþýktan fýrsat bulup çevresini göremez.

Sarmaþýk,nasýl hýzlýca büyüyüp aðacý kaplarsa,
aþk da öyle hýzlý geliþir ve âþýk daha sabahtan
akþama varmadan aþk sarmaþýðýyla sarýlýp geceyi onun koynunda geçirir.

(Kitâb-ý Aþk)Ýskender PALA